www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Oglądaj legalnie, polecaj i zarabiaj – Vodeon.pl
DARY ANIOŁA: MIASTO KOŚCI
Gdy to się skończy chcę coś zrobić...
Właśnie mailujemy.
Cóż, nie mam zamiaru wracać na czas, skoro tego nawet nie sprawdzi.
Tak, po wieczorze poetyckim nie chce wrócić do domu.
To moje urodziny.
Także... Chcę iść do klubu.
Nie, Simon, nie jestem w bibliotece...
Po prostu... nie chce jej mówić.
Cześć, Dorothea. Co u ciebie?
Wszystko dobrze, dziękuję za troskę.
Załatwię dodatkowe bilety.
- Teraz to zrobię. - Cześć.
Simon.
Cześć, Simon.
Prosi, żebyś zadzwoniła.
Dopiero przyszła.
Na pewno cię słyszy, stoi obok.
- Cześć, Luke. - Cześć.
Ubiorę się szybko.
Jak nie przestaniesz gadać to się spóźnię.
Spotkamy się na miejscu, pa.
- Używałaś tego? - Jak się czujesz?
Dobrze, czemu?
Pamiętaj, wróć prosto do domu.
Mamo, idę na wieczór poetycki.
Wiem.
Pa.
Musisz z nią porozmawiać, Jocelyn.
Jeszcze nie jest gotowa.
Ona tak, ale ty nie.
Dzięki, że to robisz. Poezja to jego pasja.
Od czego są przyjaciele.
Niszczycielska siła mych nikczemnych lędźwi,
szturmuje każdą wypukłość jałowym zapałem.
Katusze...
Jak ulotne płatki krokusa szepczące: śmierć... Nie mogę tego słuchać. Przynieść ci kawę?
Cappuccino i espresso.
Deszcz zatapia ziemię...
Drżąca bryza przenika makabryczny gobelin utkany z choroby.
Moje katusze wzbierają...
- Proszę. - Dzięki.
Ta blondynka z tobą flirtowała.
Umów się z nią.
- To nie byłoby uczciwe. - Dlaczego?
Bo... Czekam na kogoś innego.
Kogo?
Bardzo dziękuję.
Coraz gorsze te jego kawałki. Jesteś przyjacielem, powiedz mu.
Może te wiersze są wspaniałe, tylko jeszcze o tym nie wiemy.
Wejdźmy tu.
- Zapytam co to za symbol. - Nie wpuszczą nas.
Niepoprawny optymista.
- Nie chodzisz do klubów. - Tym razem chcę.
Co oznacza ten symbol?
- Jaki symbol? - Właśnie, jaki symbol?
Tamten, nie widzisz?
Nie.
Nieźle.
Jakoś się upchniemy.
Wyluzuj.
- Clary, chcesz drinka? - Tak.
Clary! Co się stało?
Nie widziałeś?
Zabili chłopaka, który nas wpuścił do klubu.
Piłaś coś?
Podobno pompują gaz halucynogenny przez wentylację, żeby ludzie się bawili.
Tobie nic nie jest!
Po prostu... Jedźmy do domu.
- W porządku? - Tak.
Cały dzień spałaś.
Podobno nie wróciłaś późno.
Ważne, że wróciłam.
Nie wychodź.
- Sprzedałam obraz, chciałam to uczcić. - Temu jedynemu klientowi?
Może się w tobie zakochał? Będziesz go zwodzić jak Luke'a?
- Coś o tym wiesz, prawda? - O co ci chodzi?
O Simona.
- Jest dla mnie jak brat. - On też tak uważa?
- Nie, nie możesz. - Żartujesz?
- Dokąd idziesz? - Do Java Jones.
- Jezu! - Nie, to tylko ja.
Muszę ci coś powiedzieć.
- Porozmawiamy później. - Do widzenia.
Spójrz.
Rysowałam setki takich rysunków, nie wiem co oznaczają.
Chyba dostaję obłędu.
Może tak jak facet w ,,Bliskich spotkaniach'?
Wszyscy myśleli, że dostał paranoi, a okazało się,
że to UFO.
Boże, to niemożliwe.
- Co? - To niemożliwe...
Zaczynasz mnie przerażać.
Clary, czy ty...
Na co ty patrzysz?
Poczekaj.
Gdzie jest Kielich, Jocelyn?
Jak mnie znalazłeś?
Podziękuj córce.
- Dlaczego tylko ja ciebie widzę? - O to samo chciałem cię zapytać.
Nawet nie wiem dlaczego z tobą rozmawiam... Jesteś zimnokrwistym zabójcą.
Wolisz zabójców-pacyfistów?
- Wiem, co widziałam. - Tak ci się zdaje.
Czemu to rysuję?
Wiedziałem, że nie należysz do Przyziemnych.
Kogo?
Do świata ludzi.
To kim jestem?
Idź szukać Kielicha.
- Kiedy to się zaczęło? - Nie, nie... Dlaczego to rysuję?!
- Odpowiedź!
Odbierz. To pewnie twój chłopak.
- Nie jest nim. - Wie o tym?
Odbierz, to irytujące.
- Mamo, wracam do domu. - Nie wracaj! Rozumiesz?
Zadzwoń do Luke'a i powiedz, że Valentine mnie znalazł.
- Kocham cię. - Mamo!
Powiedz Valentine'owi, że nigdy nie dostanie Kielicha.
Nie pij tego!
Mamo?
Wstawaj.
- Wystarczy! - Nie!
Nie żyje.
Co to było?
Jak ci powiem to mi nie uwierzysz.
Spróbuj.
To był demon.
Miałeś rację, nie wierzę ci.
Ten, którego zabiłem w klubie,
to też był demon.
Demony mogą przyjmować różne postacie.
Nie możesz nikomu ufać.
Nawet tym, których znasz.
Czemu mam zaufać tobie?
Bo właśnie uratowałem ci życie.
Dorothea, otwórz!
Wiesz co stało się z mamą?!
Wiesz?
- Widzisz go? - Oczywiście, jest czarownicą.
Nie mieszkasz w domu z piernika?
- Wiesz gdzie jest mama? - Nie mam pojęcia.
Wspomniała coś o jakimś Valentine.
- Lepiej wyjdźcie. - Nie, proszę!
Powiedz mi... cokolwiek!
Zobaczmy co powiedzą karty.
- Nie wierzę w takie rzeczy. - Siadaj.
Przeciągnij ręką po kartach.
Mama je namalowała.
Tak, dała mi w prezencie.
Zobaczmy którą kartę wybierzesz.
As kielichów.
- Kielich Anioła. - Czyli?
Nie słuchaj go.
To jeden z Darów Anioła - trzech boskich przedmiotów.
Co on tutaj robi? To jeden z Darów Anioła - trzech boskich przedmiotów.
Co to ma wspólnego z moją mamą?
Była Nocnym Łowcą, tak jak on.
Moja mama jest malarką.
Nic ci nie powiedziała?
Wszystko, co wiem to to, że zaginęła i nie wiem gdzie jej szukać.
Powróżę ci.
Jest coś co blokuje twój umysł.
Przypuszczam, że matka wynajęła kogoś, by cię chronił.
- Przed czym? - Przed wspomnieniami.
Dlaczego? Nie pamiętam nic takiego, co powinnam zapomnieć.
Czekaj!
Miło było.
Co jest?!
- Przestraszyłeś mnie. - Co tu się stało?
- Mama zaginęła. - Co?
Ktoś zdemolował dom i ją porwał.
Ten chłopak pomaga mi ją odnaleźć.
Tylko, że ty go nie widzisz...
Clary...
Super, teraz i ja go nie widzę.
Jace Wayland. Łowca demonów.
Simon Lewis. Wielki Klucznik. Jesteś strażnikiem bram?
Nie mam pojęcia o czym mówisz.
Widzisz go?
Oczywiście. O co ci chodzi?
Już nic nie rozumiem.
Kto to?
Mój tata. Umarł jak miałam 2 lata.
Clary, oszalałaś?
Twoja mama... przepadła,
a ty prowadzasz się z jakimś tlenionym gotyckim pozerem?
Gdzie go spotkałaś?
- To on mnie znalazł. - Co?
Zobacz.
A tak na marginesie, to naturalny blond.
Clary, Clary, Clary... Simon.
Dzwoniła do ciebie?
Czemu nie odebrałeś?
Gdybym wiedział, że to ważne to bym odebrał.
Skąd mogłeś wiedzieć, skoro nie odebrałeś!
Co to?
Nic dobrego.
Wiesz skąd to miała?
Muszę znaleźć Luke'a.
Dziwne, bo stoi tu jego samochód.
Tędy. Dziwne, bo stoi tu jego samochód.
Poczekaj tu.
Dowodzisz tu?
Daj znać, jak ktoś będzie nadchodził.
Znam Luke'a od tylu lat, ale nigdy tu nie byłam.
Co to?
- Gadaj, stary! - Nic nie wiem. Co to?
Nie wiem gdzie jest Kielich.
Wiem, że jesteście sobie bliscy.
Myślisz, że jestem głupi? Nie musisz odpowiadać.
Mów gdzie jest Kielich.
A Jocelyn nic się nie stanie.
Luke, powiedź po prostu prawdę.
- Nie wiem. - Nie sprawiaj, żebym był zły!
Pytam ponownie.
- Gdzie jest Kielich? - Nie wiem.
Wszyscy pragniemy tego samego, prawda?
Różnica jest taka, że ty wiesz gdzie jest!
Mów!
- Idziemy. - Musisz mu pomóc!
Nie rozumiesz. To ludzie Valentine'a.
- Już po nim. Nie mogę mu pomóc. - Jest dla mnie jak rodzina.
To niesamowite. Wyglądem prawie nie różnisz się od ludzi.
Proszę.
A jak się wkurzysz, nastąpi przemiana. Chcę to zobaczyć.
Pokaż jak się zmieniasz.
Widzieliście pieska?
Skoczysz mi na nogę? Lubisz tak pobzykać?
Chcesz mi obwąchać zadek?
Chcę zobaczyć jak się zmieniasz!
Powiedz gdzie Jocelyn ukryła Kielich,
a wtedy ją odzyskasz. Całą i zdrową.
Wcale nie chcę jej odzyskać. Nie zależy mi.
Przez lata musiałem się przymilać do jej i jej bachora.
Posłuchaj.
Ja będę tym, który da Valentine'owi Kielich.
Jasne.
Robisz wielki błąd.
Nie wierzę ci. Wierzysz mu?
- Clary, uciekaj! - Clary, posłuchaj!
Przepraszam, panie władzo. Chciałbym zgłosić włamanie.
I zaginięcie osoby.
Było włamanie do domu koleżanki,
a jej mama zaginęła.
Uciekaj!
- Zabiłeś dwóch policjantów! - To nie byli oni!
Chodźmy!
Clary...
Nie możesz tu zostać, znajdą cię.
Jak Luke mógł powiedzieć, że mu nie zależy?
Znam go odkąd pamiętam.
Co wieczór czytał mi bajki. Odbierał ze szkoły przez lata. Znam go odkąd pamiętam.
Może to fałszywe wspomnienia.
Pamiętasz co ci powiedziałem?
Nie ufaj nikomu.
Muszę odnaleźć mamę i wrócić do domu!
Zastanówmy się co dalej, ale nie tutaj, nie teraz.
Muszę cię zabrać do bezpiecznego miejsca.
Jestem Nocnym Łowcą, będę cię chronił ryzykując własnym życiem.
Tu jesteście! Myślałem, że jesteście za mną, ale was zgubiłem...
Okej...
Pójdę z tobą.
- Jesteś pewna? Zabił 2 gliniarzy! - To nie byli gliniarze.
Wyglądali prawdziwie.
Ale nie byli prawdziwi.
To skąd mieli samochód?
To nie byli gliniarze.
Tu będziemy bezpieczni.
Co to za nora?
To nie nora.
Po prostu nie dostrzegasz tego...
Co tu się dzieje? Co oni tu robią?
Ukąszenie demona.
Jace, zrób coś!
Czy teraz zerwiesz z siebie koszulę, by opatrzyć moje rany?
Chcesz, żebym się rozebrał? Wystarczyło poprosić.
Budzi się.
Zemdlałam, a wy mnie wytatuowaliście? Takie rzeczy zdarzają się tylko w Vegas.
- To nie tatuaż. - To runa.
Czynią cię niewidzialnym, uzdrawiają.
Albo też czynią widzialnym. Dlatego teraz go widzę.
- Nawet, jak jesteś głodna... - Nie.
To, że runy na ciebie działają tłumaczy, dlaczego nas widzisz.
- Nie rozumiem. - Działanie run zabija Przyziemnych.
Teraz mam pewność, że płynie w tobie krew Nocnych Łowców.
- Wcześniej nie miałeś pewności? - Dopiero, gdy zobaczyłem, że nie umarła.
Zobacz czy pasuje.
Rzadko miewamy tu gości. A szczególnie dziewczyny.
Nie wezwiemy glin?
Tych prawdziwych?
Świetny pomysł.
Że też przez 1 000 lat o tym nie pomyśleliśmy.
Hodge chce ją zobaczyć.
Ma być sama w bibliotece.
Kim jest Hodge?
Szef Instytutu.
Chodźmy.
To było schronienie dla setek Nocnych Łowców.
Ale teraz, jak widzisz, jesteśmy jedynymi.
Nie mając Kielicha wyginiemy.
Nocnym Łowcą zostajesz będąc ich potomkiem
lub gdy wypijesz z Kielicha.
Idziesz?
To nie Brooklyn, co?
Trzymaj się z dala od Jace'a.
Hodge wyda ci się ekscentryczny.
Ale jest jednym z najlepszych Łowców w historii.
Daj mi to.
Nie sądzisz, że to ryzykowne? Zapraszać kogoś obcego do Instytutu?
Nie. Myślę, że możemy jej zaufać.
- A jej przyziemny kolega? - Działałem spontanicznie.
To się źle skończy.
Uważaj, runa gojąca złamane serce jest bardzo bolesna.
Jutro już ich tu nie będzie. Obiecuję.
Jace.
Twoja mama była jedną z najlepszych.
Nie rozumiem dlaczego...
Wczoraj byłaś zwykłą dziewczyną,
a dzisiaj twój świat wywrócił się do góry nogami.
O jednym musisz pamiętać.
Słyszane w dzieciństwie historie o potworach i koszmarach,
legendy opowiadane przy ognisku.
Wszystkie są prawdziwe.
- Demon? - Tak.
Demon?
Nie, wilkołaki to nie demony. Mamy rozejm z Podziemnymi.
Podziemnymi?
Tymi co żyją przy 1 4 ulicy?
Mieszkają tam różne rasy.
Wampiry, wilkołaki, czarownicy.
Czarownicy? Super.
Jak zabijacie zombie?
- Nie zabijamy. - Oczywiście, przecież są martwi.
Nie, oni nie istnieją.
To jest ten słynny Kielich?
Replika, ale tak.
Jace jest strasznie przewrażliwiony.
Też byś był, gdybyś był dzieckiem i na twoich oczach zamordowano by ci ojca.
Gdyby nie on, już byśmy nie żyli. Wielokrotnie uratował nam życie.
Według legendy, krzyżowcy wezwali Anioła.
Anioła Razjela,
który napełnił Kielich swoją krwią.
Ci, którzy się z niego napili, zostali pół aniołami, pół ludźmi.
Nocnymi Łowcami.
Są nimi również ich dzieci i wnuki.
To istoty o ogromnej sile.
Zdolne do przywrócenia równowagi i bronienia świata w wojnie ze złem.
Wojnie, która nigdy nie będzie wygrana, którą trzeba bezustannie toczyć.
Demony nie umierają łatwo.
W przeciwieństwie do nas. My pozostaliśmy śmiertelni.
Dlaczego z pomocą Kielicha nie stworzono więcej Łowców?
O to samo zapytał Valentine.
Strażnicy Kielicha bali się nadużywać jego mocy.
Wiedzieli, że prawie nikt spośród tych, którzy z niego pili, nie przeżył.
Valentine Morgenstern zebrał grupę przyjaciół,
młodych, idealistycznych Łowców,
którzy mieli mu pomóc wykraść Kielich od Clave.
Ale nie chciał jednak bronić ludzkości.
Wierzył, że Nocni Łowcy powinni stać się
jeszcze potężniejsi.
Rozpoczął eksperymenty z Kielichem.
Nauczył się przywoływać demony.
Wstrzyknął sobie nawet krew demona, aby móc nad nimi panować.
Pragnął władzy.
Aby temu zapobiec, twoja matka ukradła mu Kielich
i znikła.
Ale tylko ona wie, gdzie jest Kielich...
Może nie tylko ona.
Może komuś powiedziała.
Komuś, kto nie wie, że wie.
Cisi Bracia czekają.
Dlaczego Hodge nie idzie z nami?
Od lat nie opuszcza Instytutu. Podobno to przez jakieś zaklęcie.
Ma agorafobię.
To on?
Nie, to Harold, strażnik terenu.
To on.
Jesteś pewna, że chcesz to zrobić?
Uwolnimy twoje wspomnienia.
Obudzisz umarłych.
Niewiarygodne, że w mieście jest takie miejsce.
Witaj w Mieście Kości.
Tutaj Cisi Bracia czerpią siłę
z kości i prochów Nocnych Łowców.
Wszyscy są tutaj pochowani?
Tak.
Pewnego dnia pochowają i mnie.
Dalej nie mogę iść.
Poradzisz sobie.
Już to robiłeś?
Nie.
Słuchaj umysłem.
Mamo?
Idź.
Clary, to jest Luke.
Mój bliski przyjaciel. Możesz mu zaufać.
Cześć, Clary.
Clary, nie dotykaj tego.
To tylko stary Kielich.
Clary...
Nic ci nie jest?
Blokada jest silniejsza niż sądziliśmy.
Zdjąć ją może tylko ten, kto ją założył.
Nie wiem kto ją założył.
Ty to napisałaś.
Pamiętasz odwrócony obraz?
Musisz na niego spojrzeć odwrotnie.
B-A-N-E.
- Bane. - Kto?
Magnus Bane, czarownik.
- Powinienem się domyślić. - Porozmawiajmy z nim.
Tak nie możesz iść.
- Isabelle ci pomoże.
- To bluzka? - To sukienka.
Strasznie krótka.
Z odpowiednimi butami...
Nie, mam na myśli...
Jest tak obcisła - jak druga skóra.
Masz coś innego?
Jeśli pójdziesz w wersji przyziemnej, nawet nie zbliżysz się do Magnusa.
To Wielki Czarownik Brooklynu.
Nie narzekaj. Podejdź tu.
Potrzymaj.
Alec mnie niezbyt lubi.
Jest moim bratem.
Jace wie co Alec do niego czuje?
To widać?
Dla mnie to nic takiego.
Dla mnie też, ale dla Clave to problem
Nie ja ustanawiam zasady.
Widzisz? Pięknie wyglądasz.
Wyglądając jak dziwka łatwiej znajdę mamę?
Uważaj, masz na sobie moje ciuchy.
Czyż nie wygląda świetnie?
A jej numer wisi na ścianie w kiblu.
Wyglądasz dobrze.
Czekaj. Byłam tutaj.
- Czekaj. - Co?
Lepiej?
Proszę, proszę.. Kogo tu mamy.
Nie zapraszałem potomków Nephilim.
Magnus Bane, musimy porozmawiać.
Wiecie, że was nie lubię, ale pozwolę wam zostać.
- Ale tylko dlatego, że jedno z was mnie kręci. - Dzięki.
Co?
Miałem na myśli jego. Tego o niebieskich oczach.
I ze względu na Clary.
- Skąd wiesz jak ma na imię? - Chodź.
- Gdzie twoja matka? - Zaginęła.
To wszystko wyjaśnia.
Przyprowadzała cię tu co roku. Bez wyjątku.
Nie każde zaklęcie działa tak idealnie jak to, które na ciebie rzuciłem.
Gdy zaczęłaś rysować anielską runę,
to był znak, że odblokowuje ci się pamięć.
Zrobiłem to celowo, żeby wiedziała kiedy cię przyprowadzić.
To, co zobaczyłaś w naszym świecie,
zapomniałaś, nawet jak usłyszałaś.
Im byłaś większa, tym częściej musiałem ponawiać blokadę.
Wiedziała, że kiedyś musi ci powiedzieć.
Ale czekała na to aż będziesz gotowa.
Tego chciała.
- Jak długo tu zostaniemy? - Wyluzuj, Simon.
Nie pij tego!
Simon!
Z czasem przestanie działać.
Już to się dzieje, inaczej nie byłoby cię tutaj.
Muszę pamiętać. Mama nie ma czasu.
Proszę, musi być coś co możesz zrobić.
To ty kupujesz obrazy mamy?
Dlaczego?
Wiedziałem, że potrzebuje pieniędzy.
Nawet portret mojego ojca.
To nie twój ojciec.
To żołnierz, który zginął w Iraku. Nigdy go nie znała.
Namalowała go, ale dla wdowy było to zbyt bolesne.
- Zachowała obraz. - I udawała, że to ojciec.
Wszystko robiła dla ciebie.
Jej całe życie, ucieczki, ukrywanie się, kłamstwa..
Wszystko po to, by cię chronić.
Czy kiedykolwiek powiedziała prawdę?
Masz w głowie mapę, która prowadzi do skarbu.
Znajdź Kielich, a on doprowadzi cię do matki
Mają Simona.
- Kto? - Wampiry.
Pamiętaj, że matka uciekała przed Nocnymi Łowcami.
Odszukajmy Simona.
Nie możemy się włamać do kryjówki wampirów.
- Nigdy się nie nauczysz. - Nie zaczynaj.
Jace! Znasz zasady.
Co my tu robimy? Mieliśmy szukać Simona.
Wiemy gdzie jest. Musimy coś wciąć.
Macie jakiś układ z Kościołem?
Demony istnieją na całym świecie w bardzo różnych postaciach.
Nocni Łowcy nie wyznają religii.
Wszystkie religie wspierają nas w naszej misji.
Równie dobrze moglibyśmy wejść do synagogi czy do świątyni shinto.
Tu jest.
W każdym kościele pod ołtarzem,
odnajdziesz to.
To w co wierzysz?
W siebie.
Moim zadaniem jest zabijać demony.
- A Anioł Raziel? - Niezła historyjka.
- Ale Hodge... - Tak, Hodge... Powinien więcej wychodzić.
- Myślałam... - Posłuchaj.
Poluję na demony przez jedną trzecią życia i nigdy nie spotkałem anioła.
Masz, weź ten.
Ja nie wiem...
Pokażę ci.
To pistolet na wampiry. Musisz przebić serce.
Przyłożyć do piersi.
I wystrzelić.
Załadować.
I znowu.
- Hotel śmierci? - Nie brak im humoru.
Chodźcie.
- Co ty w niej widzisz? - Jest odważna.
Jesteśmy Łowcami - wszyscy tacy jesteśmy.
Ona jest inna.
Przez nią wszyscy zginiemy.
Koszula Simona.
O mój Boże!
Clary!
Uratuję go!
Pomóż mi
No dalej.
Cholerne buty!
Tutaj.
- Żyje! - Ostrożnie.
Uciekaj.
Nie zależy im na mnie, tylko na tobie i Kielichu!
- Idziemy. - Dobrze.
Za tobą!
Jest ich za dużo.
Trochę wiary.
Uciekaj!
Jace, daj nóż!
- Słońce! - Chodźmy!
Clary!
Dziękuję.
Za uratowanie Simona.
- W porządku? - Tak.
Clary.
Możemy porozmawiać?
Tak, właśnie szłam do Simona.
- Chcę, żebyś opuściła to miejsce. - Słucham?
O mało co przez ciebie nie zginęliśmy.
Przepraszam, nie mieliśmy wyboru. Musieliśmy ratować Simona.
- A Jace... - Jace uważa, że musi ocalić świat.
Ale ty nie musisz go do tego zachęcać.
- Ale tym się zajmujecie. - Tak!
My!
My tworzymy zespół, a ty jesteś balastem.
- Przyziemną! - Wcale nie!
Gdybyś był naprawdę tak odważny to przyznałbyś...
Co?
Że kochasz Jace'a i to o to chodzi!
Jeśli jeszcze raz coś takiego powiesz,
zabiję cię.
- Jak długo spałem? - Cały dzień.
Znalazłam twoje okulary.
Jedno szkło jest uszkodzone.
Dziwne...
Chyba już ich nie potrzebuję.
Co rysujesz?
Nic.
- W porządku? - Tak.
Przepraszam, że ci nie wierzyłem.
Teraz rozumiem.
Musiałem zemdleć.
I ty się pojawiłaś.
Posłuchaj...
To ja zawsze bardziej potrzebowałem ciebie, niż ty mnie.
To nieprawda.
Nie przeszkadzało mi to.
Miałam tylko mamę, Luke'a i ciebie.
Nigdy nie mów, że nie jesteś dla mnie ważny.
Okej.
Co ci zrobiło pianino?
Grasz jakbyś utracił miłość swojego życia.
Niestety ja jestem swoją jedyną miłością.
Przynajmniej nie boisz się odrzucenia.
Czasami sam ze sobą zrywam, żeby coś się działo.
Grasz z wielką pasją.
I to jest problem - robię to zbyt emocjonalnie.
Powinienem odtwarzać nuty,
a nie interpretować.
Muzyka powinna być emocjonalna.
Demony reagują na pewne częstotliwości na granicy 2 tonów.
Dostają szału.
Odkrył to Bach i stworzył system
używając matematycznej sekwencji tonalnej,
która umożliwia demaskowanie demonów.
Bach był Nocnym Łowcą?
Tak.
Bach dla demonów jest tym, czym czosnek dla wampirów.
Tak jakby.
Ale czosnku może zabraknąć, a muzyki - nigdy.
To tu trzymacie zabawki?
Spodoba ci się.
To portal.
Naturalny fenomen, jak Trójkąt bermudzki.
Wokół niego zbudowano Instytut.
Niektórzy mówią, że był to pierwszy budynek w Nowym Jorku.
Wymiary nie są liniami prostymi.
Są w nich zagięcia, pofałdowania i wnęki.
Trudno to wytłumaczyć,
ale przechodząc przez portal możesz wejść w dowolny wymiar.
Przenikasz przez powierzchnię
i przenosisz się tam, gdzie prowadzą najskrytsze myśli.
- Ale to oznacza, że moja mama... - Czekaj!
Całe życie to ćwiczymy,
wizualizując gdzie nas zaprowadzi.
To wymaga niesamowitej koncentracji.
Jeżeli przez niego przejdziesz bez odpowiedniego treningu,
możesz na zawsze zaginąć w otchłani swojego umysłu.
Chodź, pokażę ci coś.
Nie podglądaj.
Całkiem fajnie, co?
A teraz...
Ty i ja mamy do uczczenia urodziny.
Skąd wiedziałeś?
Żeby cię znaleźć musiałem zebrać informacje.
Nikt tu nie przychodzi. Będziemy sami.
Oszałamiający widok.
Przepraszam, że to nie tort.
Spodziewałam się niczego, także...
To cudowne.
Każdemu należy się prezent urodzinowy.
- A ty co dostawałeś? - Broń.
- Nie jesteś zaskoczona? - Nic mnie już nie zdziwi.
Gdy miałem 9 lat,
ojciec dał mi sokoła.
Miałem go uczynić posłusznym.
Miałem go oślepić, ale nie mogłem się na to zdobyć.
Zamiast tego głaskałem go, aż mi zaufał.
Całkowicie go oswoiłem.
Dumny, pokazałem go ojcu, spodziewając się pochwały.
A on powiedział Kazałem ci uczynić go posłusznym,
a ty nauczyłeś go kochać.
Nie oswoiłeś go, lecz osłabiłeś.
I skręcił mu kark.
Płakałem całą noc. Ostatni raz w życiu.
Wybaczyłeś mu?
Zrobił to po to, by mnie wzmocnić.
W oznacza Wayland?
Północ.
Popatrz.
Gdy dziewczyna marzy o wielkim kamieniu nie należy tego traktować tak dosłownie.
Każdy Łowca powinien mieć swój świecący kamień.
Mamy towarzystwo.
To ptak Hodge'a.
Powinniśmy iść.
Musimy iść.
Przepraszam, trochę nas podlało.
Zapomniałem o tym.
Idziesz spać?
Jesteś zmęczony?
Wręcz odwrotnie.
- Simon! Myślałam, że... - Śpię? Owszem.
My tylko...
Następnym razem uprzędź, gdy będziesz mieć w łóżku faceta.
Uniknęlibyśmy niezręcznej sytuacji.
- Zaprosiłaś go do łóżka? - To śmieszne, prawda? We troje się nie zmieścimy.
Nie zrobiłam tego. Tylko się całowaliśmy.
Z jaką łatwością odtrącasz naszą miłość.
- Przykro mi, że cię obudziliśmy. - Mi też.
Nie krępuj się. Biegnij za nim, przepraszaj.
Przekonuj, że jest najważniejszy.
- Przestań się tak zachowywać! - Jak?
Jakby nic cię nie mogło zranić.
Powinnaś o tym pomyśleć zanim mnie pocałowałaś.
Ja ciebie pocałowałam?
Spoko, dla mnie to też nic wielkiego.
Naprawdę przepraszam, Simon... Ale co ty zamierzałeś...
Szukałem ciebie.
- Gdzie idziesz? - Do domu.
Nadużyłem gościnności.
Przepraszam, nie planowałam tego.
Niech zgadnę... Tak po prostu wyszło?
- Wiem, że go nie lubisz. - Nienawidzę go!
Czemu?
- Myślałem, że lepiej wybierzesz. - To znaczy?
To na mnie zawsze mogłaś liczyć! Nie na niego!
Kocham cię.
Ale najwyraźniej nie odwzajemniasz moich uczuć.
Daj spokój.
Nie ma o czym mówić.
On cię wykorzystuje, żeby odzyskać Kielich.
Twoja matka potrafiła to robić.
Wcześniej tego nie potrafiłam.
Najwyraźniej blokada tłumiła nie tylko wspomnienia,
ale i zdolności.
- Jace, ja... - Chcesz rysować i potrzebny ci nagi model?
- Nie jestem w nastroju. - Posłuchaj!
Wiem, gdzie mama ukryła Kielich.
Cześć.
Clary...
Wyglądasz... inaczej.
Pożyczyłam ciuchy.
Dobrze ci w nich.
Nie mogę rozmawiać, przepraszam.
Simon, wpadłem na Clary pod jej domem.
- Clary. - Potrzebne mi karty Tarota.
Potrzebuję ich. Tych namalowanych przez mamę.
Muszę na nie zerknąć i je oddam, obiecuję.
Z bronią nie wpuszczę.
To spokojny dom.
Zostaw tam.
Co u ciebie?
Dobrze, bardzo dobrze.
Młody człowieku, to pianino jest rozstrojone.
Proszę, przestań.
Młody człowieku...
Przestań.
Ta melodia...
nie należy do moich ulubionych.
Dosyć!
Niech spojrzę...
Clary, uciekaj!
Hej, Madame Dorothea.
Widziała pani Clary? Podobno tu jest.
Nie.
No to..
Simon
To nie ona!
Zajmę się nim.
Ona ma Kielich.
Przepraszam.
Jace!
Runy nie działają.
Simon, chodź za mną.
Potnij to.
Zrobiłaś już wiele...
- To nie jej wina. - Racja, bo to twoja wina!
Isabelle!
Alec cię ostrzegał, że to się źle skończy.
- A teraz to on umiera. - Musieliśmy zdobyć Kielich.
Kosztem jego życia?!
Idź po Hodge'a.
Nie chciałam, żeby mu się coś stało. Przepraszam.
Mieliśmy działaś razem. Jesteśmy drużyną.
Już nie, odkąd pojawiła się Clary.
Hodge!
- Z Alekiem coraz gorzej. - Wiem.
Już wysłałem po kogoś.
Masz Kielich?
Co teraz?
Hodge!
Nie masz pojęcia jak wygląda życie z klątwą Clave.
Kiedy nie wolno mi wystawić stopy na zewnątrz.
Boję się nawet otworzyć okno.
Spróbuj nie osądzać mnie zbyt surowo, Clary.
Hodge, co zrobiłeś?
Wiedziałem, że mi dostarczysz Kielich.
To była kwestia czasu.
Gdzie ona jest?
Nic jej nie jest.
Dostałeś to, co chciałeś, teraz ją wypuść.
Muszę się upewnić czy jest prawdziwy.
Inni chcą użyć go do niecnych celów.
A ty nie?
Dzięki niemu oczyszczę nasz ród
i uratuję naszą rasę.
Pewnie nie wiesz zbyt wiele o historii Przyziemnych,
ale zawsze, gdy ludzie zaczynali mówić o czystości rasy,
to źle się kończyło.
Dlatego mama całe życie . ukrywała go przed tobą.
. Nie.
Nie ukrywała Kielicha,
a ciebie.
- Pij. - Nie zrobię tego.
Czego się boisz?
Piłaś to jeszcze przed urodzeniem.
Twoja matka to piła, gdy nosiła cię w swym łonie.
Daj spokój, Clary.
Nie rozumiesz?
Te wszystkie niezwykłe zdolności,
które matka tak bardzo starała się ukryć.
Jak myślisz, skąd się wzięły?
Jesteś moją córką.
Moja krew płynie w twoich żyłach.
A teraz...
Pij. A teraz...
Pij.
Pij!
Wyjmij go!
Nie!
Ktoś przeszedł przez portal.
Sprawdzę.
Przepraszam, trochę mnie poniosło.
- Luke, jesteś... - Posłuchaj.
- Nie bój się. - Nie dotykaj mnie!
Nie musisz tego robić.
To coś powróci.
Nie jesteśmy tu bezpieczni.
Przeszłam przez portal, by uciec od Valentine'a.
Myślałam, że spotkam mamę.
A wylądowałam tam, gdzie nie chciałam.
Posłuchaj,
wylądowałaś tu, bo musiałaś o mnie myśleć.
Wiesz, że możesz mi ufać.
Mówiłeś, że ci nie zależy co z nami będzie.
Że zależy ci tylko na Kielichu.
Powiedziałem to po to, by was chronić.
Mam cię cały czas na oku.
To byłeś ty, w hotelu.
Dobry rzut.
A co ze mną?
- Czyli? - Zawarliśmy umowę.
Przecież wciąż nie mam Kielicha, prawda?
Dotrzymałem umowy.
Nie, nie zrobiłeś tego.
Dałem ci Kielich.
Ty oddałeś go Clary. To nie moja wina.
Zdejmij klątwę.
Posłuchaj... To wytwór twojego umysłu.
Nie!
Ciąży na mnie klątwa.
Naprawdę? Klątwa?
To tylko wymówka dla prawdziwego problemu,
tutaj.
Myślisz, że mogę temu zaradzić?
Dałem ci Kielich po to, żebyś usunął mój strach.
Bez Kielicha jestem tak bezradny, jak ty.
Tylko że mój strach jest realny.
Każdy podziemny, członek Clave,
Nocny Łowca,
po obu stronach portalu mnie teraz szuka.
Potrzebuję skutecznej pomocy.
Nie musisz tego robić.
Żaden demon nigdy nie przekroczył progu Instytutu.
Nadszedł na to czas.
Czekałem na to latami.
Clary nie zostawiła mi wyboru.
Ona wróci.
Czyżby?
Skąd ta pewność?
Jest tu ktoś, kogo pragnie równie mocno jak matki.
Jeśli skłamiesz i powiesz im, że są twoimi dziećmi,
złamiesz im serce.
Cóż mam powiedzieć?
Słabsi są najwierniejszymi wyznawcami.
Spójrz na siebie.
Miłość oznacza destrukcję.
Gdzie jest Hodge? Nie mamy czasu.
- Dobrze? - Nie.
Spójrz.
Magnus?
Potrzebuję tego wszystkiego. Wiele.
Weź to.
Zamknijcie to miejsce.
Ci, którzy nie są z nami, muszą umrzeć.
Nie rób tego!
Valentine.
Jonathan.
Skąd znasz moje prawdziwe imię?
Nikt mnie tak nie nazywa.
To prawda, że Valentine jest moim ojcem?
Był wspaniałym Łowcą,
do czasu konfliktu z Clave.
Gdy mama uciekła z Kielichem,
tak bardzo się bał, że Clave go ukarze,
że spalił dom.
Chciał, żeby świat uwierzył, że nie żyje.
W popiołach znaleźliśmy szczątki mężczyzny i dziecka.
Dziecka?
Valentine był wściekły. Chciał by uwierzyła, że zabił siebie i ich syna,
twojego brata.
Miałam brata?
Jonathana Christophera Morgensterna.
Kłamiesz.
Nazywam się Jace Wayland.
Wayland to moje rodowe nazwisko.
Sądzisz, że tylko Clary ma zablokowane wspomnienia?
Pokażę ci prawdę.
Nie oswoiłeś go, a osłabiłeś.
Nie!
Nie jesteś moim ojcem.
Wróciłem, byś zrozumiał kim naprawdę jesteś.
Wiem, że jesteś nieszczęśliwy.
Zmęczony przestrzeganiem zasad.
Twoje miejsce jest przy mnie.
Nazywasz się Morgenstern.
Jesteś moim synem.
Nazywam się Jace Wayland.
Wayland.
Przykro mi, ale przyszła pora, byś poznał prawdę.
Przestań.
To kwestia postrzegania.
Widzisz?
Morgenstern...
Weź to.
Isabelle.
- Clary, znaleźliśmy twoją mamę. - Znaleźli ją.
Jest w Instytucie.
Alaric.
Tu Luke, widzisz to?
Tak. Tu Luke, widzisz to?
Musimy iść, Luke nas potrzebuje.
- Dokąd? - Do Instytutu.
- Złamiemy porozumienie. - Nie, jeśli pozostaniemy ludźmi.
Dalej, chłopaki!
Ruszać się!
Jesteśmy gotowi. Widzą co robić.
To Alaric, jeden z nas.
No dalej, może wystawisz głowę przez okno?
Jestem Wilkołakiem, a nie golden retrieverem.
Zaraz wrócę.
Co? Nie, Isabelle!
Nie, Isabelle!
Isabelle, gdzie jesteś?
Ruszamy!
Przybyły Wilkołaki by nas ocalić.
Nigdy nie sądziłem, że kiedyś to powiem.
Isabelle, nareszcie!
Reaguje.
Przeżyje.
Bądźcie ostrożni.
Zaczęła się inwazja.
Wiej!
- Gdzie idziemy?! - W drugą stronę.
Isabelle!
- Prawie cię zabiłam. - Ta...
- Wszystko dobrze? - Tak.
Chodźmy.
Tam jest wiele demonów.
To niemożliwe.
Nie mogą być na tej ziemi.
Nikt im tego wcześniej nie powiedział.
Ktoś sprawił, że nadeszły.
To ryzyko, dzięki któremu możemy szybko pokonać demony.
Tam!
Dalej!
Potrzebuję pomocy, Alaric!
Alaric!
Musi być inna droga.
Nie ma, Simon.
Dłużej nie wytrzymamy.
Cofnijcie się.
Clary... Co to za runa?
Nie wiem.
Nigdy jej nie widziałam. Nie ma jej w księdze.
Znika.
Musimy gdzieś iść by je powstrzymać.
Chodźcie.
Idźcie, dogonimy was.
Przedostają się przez kopułę... Chodź.
Jocelyn,
nigdy nie opuściłaś mojego serca.
Zabiorę cię do domu.
Nigdzie się nie wybiera.
Jak się tu dostałaś?
Masz większą moc niż się spodziewałem.
Zostaw ją.
Co jest?
Wysłuchaj go.
Jest inaczej niż myślisz.
Nareszcie...
Moje dzieci razem.
Moja córka..
I syn.
Przykro mi, Clary.
Nie wiedziałem.
Valentine kłamie.
Jesteś synem Waylanda. Luke powiedział, że mój brat nie żyje.
Zginął w pożarze, znaleźli jego szczątki.
Uciekając zabrałem Jonathana.
To były kości dziecka zabitego przez Wilkołaki.
Chciałbym, żeby to nie było prawdą.
Nie chcę ci uwierzyć,
bo jest w tobie zakochana.
Jonathan.
Nie nazywasz się Jace?
Jace to przezwisko.
Jonathan Christopher.
J.C. Jonathan Christopher.
Jace.
Tam jest dźwignia.
Zamknij kopułę.
Wyjmij Kielich, Clary.
Wyjmij mój Kielich!
- Daj mi go! - Mówiłeś, że jej nie skrzywdzisz!
Dosyć.
Teraz.
- Zacięło się! - Zamykaj!
Nie mogę!
Myślę, że brakuje jakiejś części!
Clary!
- Znajdź pozostałych. - Dobrze.
Wolisz górę czy dół?
Nie przepadam za piwnicami.
Dłużej ich nie powstrzymam!
Pośpiesz się!
Witam, panie Garroway.
Pieskie życie, co?
W humanitarnym odruchu
powinienem cię uśpić.
Ale wolisz bym się zmienił?
Tak. Ale wolisz bym się zmienił?
Wstawaj!
Jak daleko chcesz się posunąć?
Co? Jak daleko chcesz się posunąć?
Do końca?
Isabelle!
Oprzyj się.
Uciekajcie!
Teraz!
Idźcie!
Słyszałem, że lubisz grać na pianinie.
Jan Bach byłby dumny.
Teraz zginiesz od miecza Razjela.
Stój!
Bo go wyrzucę!
Nie możesz tego zrobić.
Nie dawaj mu go, Clary.
Posłuchaj...
Błagam cię, jako ojciec.
Gdybyś bym moim ojcem, domyśliłbyś się gdzie jest Kielich.
Gdzie zabrały go moje najskrytsze myśli.
Nic o mnie nie wiesz.
Nie jesteś moim ojcem i nigdy nim nie będziesz.
Obiecuję, że nigdy więcej mnie nie zobaczysz.
Dziękuje, Clary.
Bez Kielicha jesteśmy zgubieni.
Nie my.
Ty.
Nie!
- Nie zostawiaj mnie! - Nigdy!
Masz.
Nic ci nie jest?
Nie wiem.
Rozumiem dlaczego tak postąpiłaś.
Wybaczam ci.
Chcę, żebyś wiedziała,
że twoja tajemnica jest u mnie bezpieczna.
W jakim jest stanie?
Stabilnym.
Lekarze nie wiedzą co zażyła. Musimy czekać.
Przepraszam.
Jestem niepoprawnym romantykiem.
Myślałem, że jak kiedyś komuś powiem ,,kocham cię,
to że usłyszę to samo.
- I tak ktoś powie. - Wiem.
Jesteś zmęczona, połóż się, a ja się nią zajmę.
Dobrze.
Zaprowadziłaś porządki.
Mam parę sztuczek w zanadrzu.
Clary, obawiamy się, że nie wrócisz.
Ciężko mi jest być w pobliżu ciebie.
Mi też.
Ale to coś ponad nas.
Masz niesamowity dar. Potrzebujemy cię.
Ja ciebie potrzebuję.
Sama nie wiem.
Pamiętasz, gdy powiedziałem, że nigdy nie widziałem anioła?
Kłamałem.
Jesteś najodważniejszą Przyziemną jaką znam.
Nie jestem Przyziemną.
Jace, poczekaj!
Nie spiesz się.
Powiedziałeś, że mnie potrzebujesz.
Ukryj to.
Czy mogę...?
- Czy tak będzie w porządku...? - Tak.
Nie wierzę w to, Clary.
W sercu czuję, że to nie jest prawdą.
Nie wiem jak teraz patrzeć na świat.
Nie widzę ulic, świateł i samochodów. Tylko demony i anioły.
- Wszystko się zmieniło. - Świat się nie zmienił.
To ty się zmieniłaś.
Pamiętasz, co powiedział Hodge?
Wszystkie te historie są prawdziwe.
Tłumaczenie i napisy: JimmyK.
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.